دلم از این زمانه سیر میشود گاهی

عقاب تیز پر دشتهای استغنا

                                    اسیر پنجه تقدیر می شود گاهی

مبر زموی سپیدم گمان به عمر دراز من

                                     جوان ز حادثه ای پیر میشود آهی

از من نپرس چقدر دوستت دارم... چرا که اينجا در قلب من حد و مرزي براي حضور تو نيست.
به من نگو که چگونه بي تو زيستن را تمرين کنم. مگر ماهي بيرون از آب مي‌تواند نفس بکشد؟ مگر مي‌شود هوا را از زندگيم برداري و من زنده بمانم؟ بگو معني تمرين چيست؟ بريدن از چه چيز را تمرين کنم؟ بريدن از خودم را؟ مگر هميشه نگفتم که تو هم پاره اي از تن مني...!
مرا از من نگير... نگاهت را از چشمم برندار؛ مرا عاشقانه در آغوش بگير که سخت تنها هستم و هواي شرجي اينجا را دوست ندارم...
تقدیم به عشقم

دل نیست کبوتر که چو بر خاست

                       نشیند 

از گوشه بامی که پریدی

                               پریدی

که من این واژه ها را تا صبح معنا می کنم هر شب...

گوش كن، دور ترين مرغ جهان مي خواند.

شب سليس است، و يكدست، و باز.

شمعداني ها

و صدادارترين شاخه فصل،‌ماه را مي شنوند.

***

پلكان جلو ساختمان،

در فانوس به دست

و در اسراف نسيم،

***

گوش كن، جاده صدا مي زند از دور قدم هاي ترا.

چشم تو زينت تاريكي نيست.

پلك ها را بتكان، كفش به پا كن، و بيا.

و يا تا جايي، كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روي كلوخي بنشنيد با تو

و مزامير شب اندام ترا، مثل يك قطعه آواز به خود جذب كنند.

پارسايي است در آنجا كه ترا خواهد گفت:

بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است.

یاد من باشد حرفی نزنم که به کسی بربخورد...

نگاهی نکنم که دل کسی را بلرزاند...

راهی نروم که بیراه باشد...

 خطی ننویسم که آزار دهد کسی را...

یاد من باشد فردا لب جوی حوله ام را با چوبه بشویم 

یاد من باشد که روز و روزگار خوش است...

همه چیز بر وفق مراد است!...

ماه بالای سر تنهاییست

 Thank you for being a part of my life, whether you were a reason, a season or a lifetime.

ا ز تو به خاطر اين که  تبديل  به قسمتي از زندگي من شدي ممنونم حالا هرچي ميخواد باشي :دليل زندگيم؟طعم زندگيم ياخود زندگيم ... 
 

اهل سیرجانم

روزگارم بد نیست

تکه نانی دارم،خرده هوشی،سر سوزن ذوقی

مادری دارم،بهتر از برگ درخت

دوستانی،بهتر از آب روان

عشقی بهتر از...

و خدایی که در این نزدیکی است

لای این شب بوها،پای آن کاج بلند

روی آگاهی آب،روی قانون کتاب

نهایت هر چیزی همین ۸ تا بود                                      

از بابام که بستنی می خواستم ۸ تا می خواستم

مادرمو ۸ تا دوست داشتم

و خلاصه ته دنیا همین ۸ تا بود و این ۸ تا خیلی قشنگ بود

ولی حالا نمی دونم ته دنیا چقدره؟

نهایت دوست داشتن چند تاست؟

انگار خیلی هم حریص تر شدم!

۸ تا بستنی هم کفافمو نمی ده!!!

اما میخوام بگم دوستت دارم...میدونی چقدر؟

                                                به اندازه همون ۸ تای بچگی  

 عشق نوشتنی نیست

 و خواندنی ترین نوشته این که

 عشق خواندنی نیست

 ای تنها زبان حقیقت

 زبانه های درون را به زبان آوردن

 زبان به بیهودگیِ زبانِ خویش گشودن است

 آخر ای نخستین نگاه محبّت

 عشقت، زبانی نبوده که به زبان درآید

 عشق تو جانی است

 آنچه جانی است

 زبان را در آن جای نیست

خدا هرگز شکست نمی خورد پس من هم که جزعی

از او هستم نمی توانم شکست بخورم

و در مقابله با مسایل زندگی همیشه پیروزم

من در مقابل مسایل زندگی همچون کوه استوارم

./ به خدا نگویید مشکل بزرگی دارم

                                           به مشکل بگویید خدای بزرگی دارم ./

با تو همه رنگهای این سرزمین را آشنا می بینم

با تو آهوان این سرزمین هم بازیان کودکی منند

با تو کوههای این سرزمین حامیان وفادار منند

   با تو من با بهار میرویم

بعد از این هیچ دلی مثل دلم تنها نیست    

                               خسته همچون دل من هیچ در این دنیا نیست

تار و پودم همه از رنج و پریشانی بود

                                           قصه زندگی ام آه عجب طولانیست

خسته از دورترین پنجره ها می آیم

                                       با من از هیچ کجا همسفری آیا نیست

.

.

.

.

باز باید بنگارم. بنگارم ای عشق

                             مثل من هیچ کسی . هیچ کسی تنها نیست

دیگه تنها نیستم چون اونی که با منه اندازه تموم دنیاست

قربونش برم

   آسمان مال من است

پنجره هوا عشق عهد... مال من است

بهترین چیز رسیدن به نگاهی ست که از حادثه عشق تر است.

         و عشق تو جادوست

چونان همه معجزه های عالم

                          که از کودکی در انتظارش بودم

ببین چگونه هستی ام را معنا بخشیده

                                      و مرا با هیبت مرگ آشتی داده است

و با عشق تو حتی مرگ من نیز

                                            معنایی دارد

                                     و تو یک روز معنای آن را خواهی فهمید

مپندار ترسان و لرزانم

زمستان هست هر شب و روزم پی تاراج یادت

چنان منحوس می رقصند آدمکها پشت دیوار

که می ترسم به جز نامت زمستان را از برم دزدند

                                              و بازهم انتظار!

 زیباست...

باور کن

من همچنان منتظر آن روزم

که بازهم تولدی دیگر را به یاد داشته باشم

برای تبریکی دیگر

و تو خوب می دانی

که با توام...

بی هوا داد کشیدم غایب

رفقایم همگی خندیدند

که جنون گشته به طفلک غالب

رفقایم نمی دانستند

دل آنهاست پی درس و کتاب

و دل من در پی سوادی دیگر

بهترین صدای زندگی من تپش قلب توست...

تو را دوست می داشتم ولی هرگزبه زبان نیاوردم

تو را میپرستیدم ولی هرگز نگاهم رابه چشمانت نمی افکندم

با شنیدن صدایت قلبم به تپش می افتاد اما هرگز هیجان خود را اظهار نمی کردم

دیوانه وار به تو اطمینان داشتم ولی هیچگاه اطمینان خود را به تو نشان نمی دادم

در دلم غوغایی بود ولی هرگز بی تابی نمی کردم

هرشب در خواب صدای محبت آمیز تو را می شنیدم ولی هرگز به کسی نگفتم

وجودم صمیمانه از تو عشق و محبت می خواست اما هرگز تمنای خود را بروز نمی دادم

حالا هم اعتراف می کنم که تو را دیوانه واردوست دارم که شاید باور نکنی

ولی اولین حقیقت زندگی من اینست.....

سکوت راه را برای فریاد هموار می کند

ای

همراه

مـــــــــن

تنــــــها با تو

تا اوج عشـــــــق

هـم پـــــــــــــروازم 

پس با من بمان

دلم هميشه می خواست غزلی بگويم که اخرين بيتش..

آخرين پلک خواب الوده تو باشد....

امشب ولی می خواهم به جای حافظ با ديوان چشمان تو فال بگيرم..

پلک که می زنی ورق ورق غزل تازه زاده می شود..

اخرين برگ ديوان چشمان تو کجاست؟؟؟

پلک بزن من غزل تازه می خواهم///.........

یک شب

به خوابم آمدی

گفتی : بنویس

گفتم : بنویسم ؟! برای کی ؟

گفتی : برای من بنویس ...

گفتم : عزیزم تو که نیستی ...

گفتی : پس تمام این لحظه ها رو

برای کی می نوشتی ؟

گفتم : برای خودم ...

گفتی : من در تو زنده ام ...

گفتم : عزیزم من از این به بعد

تنها برای تو می نویسم ...